{"id":319,"date":"2012-04-15T13:45:14","date_gmt":"2012-04-15T11:45:14","guid":{"rendered":"http:\/\/www.malibas.nl\/?page_id=319"},"modified":"2017-01-31T15:58:32","modified_gmt":"2017-01-31T13:58:32","slug":"recensies","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/www.malibas.nl\/?page_id=319","title":{"rendered":"Verrassing – Etgar Keret"},"content":{"rendered":"

Ineens wordt er aan de deur geklopt<\/h1>\n
\"\"<\/div>\n
\n
\n

Recensie\u00a0<\/strong>door Wil van Basten-Malipaard voor Literair Nederland – 23 maart 2012<\/em><\/p>\n

\u2018Het is moeilijk een verhaal te verzinnen met de loop van een geladen pistool op je gericht. Maar de kerel staat erop. \u201cIn dit land,\u201d verklaart hij, \u201cmoet je, als je iets wilt hebben, dwang gebruiken.\u201d\u2019
\n<\/strong><\/strong><\/p>\n

(\u2026)<\/strong><\/p>\n

\u2018\u201cEr zitten twee mensen in een kamer,\u201d begin ik. \u201cIneens wordt er aan de deur geklopt.\u201d\u2019<\/strong><\/p>\n

Bij dit eerste verhaal in de bundel van Etgar Keret denk ik onmiddellijk aan het wereldberoemde toneelstuk\u00a0La cantatrice chauve<\/em>\u00a0(De kale zangeres<\/em>). Het is inderdaad maar een hele kleine stap terug naar het\u00a0Th\u00e9\u00e2tre de l\u2019Absurde<\/em>\u00a0van Eug\u00e8ne Ionesco (1909-1994) en naar dit eerste absurdistische toneelstuk dat in 1950 voor de eerste keer opgevoerd werd en dat nu nog steeds speelt in\u00a0Th\u00e9\u00e2tre de la Huchette<\/em>\u00a0in Parijs! Hierin komt een brandweerman aanbellen om te informeren of er echt niet een klein brandje is om te blussen. Zijn opdracht is alle branden te doven in de stad (\u2026). En de zaken gaan slecht, er zijn geen serieuze branden meer. Dus is de premie ook laag. De anderen in de kamer voeren sinds het begin van het stuk een\u00a0dialogue de sourds<\/em>, kort gezegd, het is alsof zij redelijke dingen zeggen, maar zij lijken elkaar niet te horen, hun antwoorden raken kant noch wal en het loopt uit in complete wartaal. De absurditeit ten top! Maar wel heel komisch! De spiegel die ons op deze manier wordt voorgehouden geeft in wezen een heel tragisch beeld van de mensheid!\u00a0 Voldoende stof om over na te denken.
\nZo ook bij Keret.<\/p>\n

Keret beschrijft in 39 korte verhalen een ons vertrouwde, bekende, hele gewone wereld. Het is alsof wij de mensen over wie hij schrijft al kennen. Het zou de buurman kunnen zijn. Of je directeur, je leraar, misschien wel je vader of je zoontje. Al spoedig echter, neemt het verhaal een onverwachte wending en eindigt het nog verrassender. De lezer heeft even met de personen mogen meelopen. Maar mag het zelf verder uitzoeken.
\nKerets eerst zo realistische beschrijving van de beginsituatie gaat ongemerkt over in een gefantaseerde, gedroomde, leugenachtige en soms zelfs surrealistische werkelijkheid. Zijn humor hierbij is onge\u00ebvenaard! Keret vindt het heerlijk om de wereld om hem heen te bespotten. In eenvoudige woorden, in weinig zinnen, weet hij door zijn gekke, absurde beschrijvingen meedogenloos de zwakke punten in de samenleving aan te wijzen.<\/p>\n

Hoewel er geen onderling verband is tussen de verhalen of de personen, is er wel degelijk een duidelijke leidraad te ontdekken. Al zijn personen proberen zich te onttrekken aan de realiteit die hen benauwt, angstig maakt, die ze kost wat kost willen ontvluchten. Ze belanden ook vaak \u2018naast het verhaal\u2019 door bijvoorbeeld hun re\u00efncarnatie. Maar, ze weten steeds een oplossing te vinden voor hun ongelukkige situatie. Ze gaan over tot actie, bewust of onbewust, want ze geloven nog in het leven en dat is positief!
\nMisschien zou je daarom zelfs kunnen zeggen dat deze 39 verhalen eigenlijk 39 \u2018therapeutische\u2019 oefeningen zijn om te ontsnappen aan de ons omringende negatieve wereld, om anders te leren leven, om beter om te kunnen gaan met de dood, met een scheiding, een ongelukkige liefde, met eenzaamheid, met zinloos geweld. 39 Levenslessen dus.<\/p>\n

Zoals hiervoor reeds opgemerkt, zijn de verhalen van Keret doortrokken van veel sarcastische humor, soms zelfs morbide humor die overigens op geen enkel moment tranen trekkend is. In sommige verhalen vindt men ook de zo specifieke joodse humor terug. Heerlijk! \u2018En Osjri zei gedag met een knipoog, want als je rechterarm is verlamd zit handen schudden er niet in (\u2026).\u2019<\/p>\n

Vanaf het eerste tot en met het laatste verhaal is het duidelijk dat de achtergrond Isra\u00ebl, het Midden-Oosten is. In elk verhaal is ofwel de schaduw, de dreiging of de gevolgen van terrorisme merkbaar. De aanwezigheid van engelen en diverse positieve re\u00efncarnaties zorgen daarbij voor een tegenstrijdig beeld die de werkelijkheid verzachten.
\nKeret schrijft over Isra\u00eblische mannen, vrouwen en kinderen.
\nNiet verwonderlijk, als je weet dat Etgar Keret in Tel-Aviv in 1967 geboren werd, en dat zijn hele leven vanaf het begin een politiek oormerk draagt. Overigens schuwt Keret karikaturale beschrijvingen van zijn geboorteland zeker niet. Lees bijvoorbeeld het begincitaat en het eerste verhaal.<\/p>\n

Alle 39 verhalen zijn zeer de moeite waard! Deze stuk voor stuk bespreken is dan ook niet aan de orde, maar toch, om de nieuwsgierigheid te prikkelen\u2026:<\/p>\n

In \u2018De Teef\u2019 ziet een weduwnaar in een hondje het gezicht van zijn overleden vrouw Chalina. En zij praat met hem!
\n\u2018\u201cBen je nu blij?\u201d vroegen de ogen van de poedel. \u201cHet gaat\u201d Hij keek terug. \u201cHet is moeilijk alleen te zijn. En jij?\u201d \u201cNiet slecht\u201d. De poedel opende zijn bek in wat bijna een glimlach leek. \u201cMijn bazin zorgt goed voor me, ze is een goede vrouw. Hoe gaat \u2019t met onze dochter?\u201d\u2019<\/p>\n

Hoofdpersoon Osjri in \u2018Slecht Karma\u2019 probeert in zijn nachtelijke dromen de coma opnieuw te beleven waarin hij zes wekenlang heeft gelegen na een ongeluk. \u2018Hij herinnerde zich de kleuren en de smaak en de frisse lucht die zijn gezicht verkoelde. Hij herinnerde zich de afwezigheid van herinnering. (\u2026) Hij wist niets, alleen dat hij leefde. En alleen die wetenschap vervulde hem van een enorm geluk.\u2019 (\u2026) \u2018Je behoort geen geluk te beleven aan je coma terwijl de vrouw en dochter zich aan je bed de ogen uit hun kop huilen. Dus toen zij vroegen of hij zich er iets van herinnerde, zei hij van niet.\u2019<\/p>\n

In \u2018Pudding\u2019 droomt Avisjai dat hij weer kind is en bij zijn moeder woont die heerlijk eten voor hem klaar maakt\u2026 Hij stelt het moment van wakker worden uit om dit gelukzalige gevoel te laten voortduren.<\/p>\n

In \u2018Goudvis\u2019 maken we kennis met een goudvis die de drie wensen van Sergei laat uitkomen. Maar wat wordt nu zijn derde wens?<\/p>\n

In \u2018Guave\u2019 verscheen 40 seconden v\u00f3\u00f3r Sjkedi aan zijn eind kwam, een engel, helemaal in het wit, die hem meedeelde dat hij een laatste wens kreeg. Wat wenst Sjkedi? \u2018Vrede op aarde!\u2019.
\nEn hoe gaat het verhaal dan verder?<\/p>\n

Zou de lezer dezelfde beslissing hebben genomen als de patholoog-anatoom in\u00a0 \u2018Verrassingsei\u2019 toen hij bij autopsie van een slachtoffer van een zelfmoordterrorist bemerkte dat deze jonge vrouw van 32 jaar binnen zeer korte tijd een onvermijdelijke dood zou zijn gestorven? De echtgenoot het wel vertellen of niet? De filosofische gedachten van deze arts zijn zeer de moeite van het lezen waard. Misschien is dit wel het mooiste verhaal van de bunde! Het enige verhaal overigens dat een opdracht heeft \u2018Voor Danny\u2019 en al eerder verschenen is in\u00a0Gaza Blues<\/em>\u00a0(2006).<\/p>\n

Verrassing<\/em>\u00a0van Etgar Keret verscheen oorspronkelijk bij Kinneret Zmora-Bitan Dvir alsPitomDfika Ba-Delret<\/em>. Deze verhalen werden uit de Amerikaans-Engelse vertaling (Suddenly, a Knock on the Door<\/em>) vertaald door Adriaan Krabbendam onder supervisie van Ruben Verhasselt, die de tekst vergeleek met de Hebreeuwse brontekst. De Nederlandse vertaling is erg eigentijds. Korte, simpele zinnen. Veel spreektaal. Als korte scenario\u2019s voor een film.<\/p>\n

Nog een laatste citaat, uit \u2018Verrassingsei\u2019. Veel van de genoemde pluspunten zijn hierin verenigd.<\/p>\n

\u2018Slachtoffers van aanslagen worden voor autopsie overgebracht naar het Instituut voor Forensische Geneeskunde (\u2026). Veel mensen met sleutelposities in de Isra\u00eblische samenleving zetten vraagtekens bij deze procedure (\u2026)\u00a0 \u201cEen lijk is geen verrassingsei dat je openmaakt zonder te weten of je er een zeilscheepje, een raceautootje of een koalabeertje in zult aantreffen. Want als ze sectie verrichten, vinden ze altijd dezelfde dingen: kogeltjes, spijkers of metaalscherven. Kortom, heel weinig verrassingen. Maar in dit geval. (\u2026)\u2019<\/p>\n

Van Etgar Keret verscheen onder meer de bundelPizzeria Kamikaze<\/em>. Zijn boeken verschijnen in meer dan 30 landen en hij publiceert onder andere in\u00a0The New York Times<\/em>\u00a0en\u00a0Le Monde<\/em>. Naast schrijver en universitair docent is Keret filmmaker.
\nVerrassing<\/em><\/p>\n

Auteur:\u00a0<\/strong>Etgar Keret
\nVertaald door: Adriaan Krabbendam, Ruben Verhasselt
\nVerschenen bij: Uitgeverij Podium (2012)
\nPrijs: \u20ac 18,50<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ineens wordt er aan de deur geklopt Recensie\u00a0door Wil van Basten-Malipaard voor Literair Nederland – 23 maart 2012 \u2018Het is moeilijk een verhaal te verzinnen met de loop van een geladen pistool op je gericht. Maar de kerel staat erop. … Lees verder →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":311,"menu_order":45,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-319","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.malibas.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/319","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.malibas.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.malibas.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.malibas.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.malibas.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=319"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/www.malibas.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/319\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":793,"href":"https:\/\/www.malibas.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/319\/revisions\/793"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.malibas.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/311"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.malibas.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=319"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}