{"id":2319,"date":"2018-06-07T11:51:05","date_gmt":"2018-06-07T09:51:05","guid":{"rendered":"https:\/\/www.malibas.nl\/?page_id=2319"},"modified":"2018-06-07T11:51:31","modified_gmt":"2018-06-07T09:51:31","slug":"le-mystere-henri-pick-david-foenkinos","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/www.malibas.nl\/?page_id=2319","title":{"rendered":"Le myst\u00e8re Henri Pick &#8211; David Foenkinos"},"content":{"rendered":"<p>&nbsp; &nbsp;&nbsp;<a href=\"https:\/\/www.malibas.nl\/wp-content\/uploads\/2018\/06\/Henri-Pick-2.jpg\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" class=\"alignnone size-full wp-image-2321\" src=\"https:\/\/www.malibas.nl\/wp-content\/uploads\/2018\/06\/Henri-Pick-2.jpg\" alt=\"\" width=\"177\" height=\"284\"><\/a>&nbsp;&nbsp;<a href=\"https:\/\/www.malibas.nl\/wp-content\/uploads\/2018\/06\/Henri-Pick.jpg\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" class=\"alignnone size-full wp-image-2322\" src=\"https:\/\/www.malibas.nl\/wp-content\/uploads\/2018\/06\/Henri-Pick.jpg\" alt=\"\" width=\"175\" height=\"288\">&nbsp;&nbsp;&nbsp;<\/a><\/p>\n<p><strong>Kan een pizzabakker stiekem een succesroman schrijven?<\/strong><\/p>\n<p>Is <strong>Henri Pick<\/strong> de schrijver van de nooit gepubliceerde roman <strong><em>\u201cLes derni\u00e8res heures d\u2019une histoire d\u2019amour\u201d<\/em><\/strong> die de jonge uitgeefster Delphine Despero samen met haar vriend de weinig succesvolle debutantschrijver Fr\u00e9d\u00e9ric Koskas bij toeval heeft gevonden in de bibliotheek van geweigerde manuscripten (*) in Crozon, haar geboorteplaats. Delphine besluit, ondanks enige gegronde twijfel over de echtheid, deze roman toch uit te geven en haar intu\u00eftie was goed, het wordt een groot succes, mede ook door het enorme mediacircus erom heen.<\/p>\n<h4><em>(*) Het idee om alle geweigerde, onuitgegeven manuscripten bijeen te brengen in \u00e9\u00e9n bibliotheek is niet van David Foenkinos, maar van de Canadees Richard Brautigan die in 1971 daarvan melding maakte in zijn boek The Abortion. The Brautigan Library in Vancouver bestaat nog steeds.<\/em><\/h4>\n<p>Er zijn namelijk redenen genoeg om te twijfelen aan de schrijverscapaciteiten van Pick. De twee jaar daarvoor overleden Henri Pick was pizzabakker en volgens zijn vrouw Madeleine en dochter Jos\u00e9phine zou hij nooit meer dan een boodschappenlijstje hebben geschreven en hebben ze hem zelfs nooit \u00e9\u00e9n boek zien lezen.\u2026 Ook is er een parallelverhaal in het boek over de dood van Poesjkin. Interesseerde Pick zich voor Russische literatuur? Nee, hij had wel een pizza Stalin op het menu staan.<\/p>\n<p>Maar wie is dan wel de schrijver? De zonderlinge bibliocaris Jean-Pierre Gourvec misschien die deze bibliotheek heeft opgezet? En wie is de uitgerangeerde, sceptische journalist, Jean-Michel Rouche, met de versleten regenjas die meteen op onderzoek uitgaat in Crozon en in Rennes en uiteindelijk zelfs achter de waarheid komt? Weet hij zich daardoor te rehabiliteren? Uiteindelijk komt de lezer zelfs via twee verschillende wegen achter de waarheid. Maar kan deze wel aan het licht gebracht worden?<\/p>\n<p>In <strong><em>Le myst\u00e8re Henri Pick<\/em><\/strong> vinden we drie grote thema\u2019s terug:<\/p>\n<ol>\n<li>De liefde. Het is niet \u00e9\u00e9n liefdesgeschiedenis maar een stuk of zes liefdesgeschiedenissen worden beschreven rondom dit geheimzinnige boek. Een boek vol boeken.<\/li>\n<li>Een objectieve inkijk in de literaire- en de uitgeverswereld en het hele gedoe om een boek aan de man te brengen en succesvol te maken. Diverse namen van bekende schrijvers worden genoemd. Houellebecq, Beigbeder, Kafka, Kerouac en Kundera want onze hoofdpersoon hield van namen met een K erin. Kijk eens aan, David Foenkinos! Maar er is meer\u2026&nbsp; Zelfs Marcel Proust wordt niet vergeten. Immers, hij heeft zijn eerste deel van \u201cA la recherche des temps perdu\u201d eerst ook tevergeefs aangeboden aan Editions Gallimard.<\/li>\n<li>De gevolgen voor de onmiddellijke familie, omgeving, vrienden van de schrijver. Hoe levens kunnen veranderen door \u00e9\u00e9n zo\u2019n boek! Misschien nog wel het belangrijkste thema in dit boek.<\/li>\n<\/ol>\n<p>Het zijn allemaal gewone, alledaagse mensen van wie we de verhaallijnen volgen in negen hoofdstukken. De lezer herkent gemakkelijk de menselijke fouten die ze maken. Zij vallen niet echt op door hun daden, ze doen hun werk zonder morren. Ze hebben weinig diepgang. Foenkinos beschrijft hen ook oppervlakkig, karikaturaal bijna. Eigenlijk zijn het min of meer losers, kneusjes. Een ding hebben ze echter allen gemeen en dat is de hunkering naar liefde. Door dit boek krijgen zij onverwacht meer mogelijkheden om hun (saaie) leven te veranderen. Maar doen zij en willen zij dit ook?<\/p>\n<p>Er worden nogal wat grenzen overschreden. Vooral de vrouwen worden assertiever. Al zijn zeker niet alle liefdes interessant of belangrijk voor dit boek. De expliciete sekssc\u00e8nes van de nogal corpulente Magali, de bibliothecaresse met de veel jongere J\u00e9r\u00e9my die haar zoon had kunnen zijn, waren bijvoorbeeld volkomen overbodig; een hint naar oplaaiende sensualiteit was voldoende geweest.<\/p>\n<p>Foenkinos heeft (met uitzondering van zijn laatste bestseller Charlotte) een gezellige relaxte, humoristische manier van schrijven. Heerlijk voor een tussendoorboek. Hij wisselt zeer geslaagde zinnen, bespiegelingen af met wat teleurstellende banale zinnen en gemeenplaatsen. Jammer dat hij in dit boek ook niet m\u00e9\u00e9r Bretagne en de prachtige streek rondom Crozon beschrijft en verheerlijkt.<\/p>\n<p>Nog een minpuntje vond ik de bizarre voetnoten die eveneens volkomen overbodig waren. En de systematische stiltes na elke dialoog waren eveneens opvallend en te kunstmatig.<\/p>\n<p>En dan ten slotte: de epiloog. Ik had graag gehad dat de ontknoping v\u00f3\u00f3r de epiloog had plaatsgevonden. Een kleine teleurstelling. En dan ja, de ontknoping zelf: Eind goed, al goed. Tout est bien qui finit bien! Naar mijn smaak te veel \u201cfeel good-roman\u201d.<\/p>\n<p>Toch heb ik weer genoten van het schrijverstalent van Foenkinos. Op de een of andere manier weet hij de lezer te blijven boeien. Eenmaal op dreef, lees je gewoon door.. Je wordt gegrepen door de diverse personages in dit verhaal. Mijn favoriet personage was Madeleine, de weduwe van Pick, ik vond haar buitengewoon humoristisch in de discussie, ook tijdens de t.v.-uitzending met Fran\u00e7ois Busnel (partner van Delphine de Vigan\u2026, h\u00e9\u00e9 ook Delphine?!) van La Grande Librairie. Echt een herkenbare, eenvoudige no-nonsense volkse vrouw. Fr\u00e9d\u00e9ric noemt haar \u201cLa dame de pique\u201d \u2013 schoppenvrouw. Een jeu de mot.<\/p>\n<p>VIER STERREN voor deze leuke, onderhoudende, sympathieke, humoristische roman. Vooral de ondeugende, ironische knipoog naar de wereld van de literatuur krijgt een pluim.<br \/>\nWaar gebeurd of niet? Te veel fantasie? Het maakt niet uit, alles is gelegen in het feit dat je een verhaal moeten weten te vertellen. En dat kan Foenkinos. Is dat niet het vak van een schrijver?<\/p>\n<p>Gelezen in \u2019t Frans, Folio 6403&nbsp;<\/p>\n<p>juni 2018<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Kan een pizzabakker stiekem een succesroman schrijven? Is Henri Pick de schrijver van de nooit gepubliceerde roman \u201cLes derni\u00e8res heures d\u2019une histoire d\u2019amour\u201d die de jonge uitgeefster Delphine Despero samen met haar vriend de weinig succesvolle debutantschrijver Fr\u00e9d\u00e9ric &hellip; <a href=\"https:\/\/www.malibas.nl\/?page_id=2319\">Lees verder <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":2120,"menu_order":32,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-2319","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.malibas.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/2319","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.malibas.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.malibas.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.malibas.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.malibas.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=2319"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.malibas.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/2319\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2323,"href":"https:\/\/www.malibas.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/2319\/revisions\/2323"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.malibas.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/2120"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.malibas.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=2319"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}